Hello.
Magandang gabi.
Kamusta? Ako? Hindi ko masasabing maayos o masaya. Hindi rin naman masama o malungkot. Sakto lang. Balansado. Kumbaga, may mga bagay na mabigat na napagdadaanan ngunit sa kabila nito, madami pa ding rason upang ngumiti. Ang kapal naman ng mukha ko para sabihin ang mga bagay na ito samantalang sa loob loob ko, hirap na hirap na ko. Ganon talaga siguro. Masayahin akong tao. Mahilig magpatawa. Ako yung tipo ng tao na ayos lang sa sarili nya na magmukhang ewan o katawa tawa para mapangiti o mapasaya ang iba. Mabait sa mabait. Yung tipong kaya kong magpakahirap para lang may pakinabangan ang iba. Masyado ba kong self less? Masyado na kong madrama.

Hindi naging madali ang mga nagdaang araw. Masyadong madaming bagay ang halinhinang tumatakbo sa isip ko. Nais kong ay mapagsabihin, kaso nag-aalangan ako kung sino, kung may makakaintindi at makikinig ba. Ang hirap din magpaliwanag. Hindi ko.maintindihan ang sarili ko. Gayun din ang mga tamang salita na maglalarawan sa mga nararamdaman ko. Walang eksaktong depinisyon.

Kaya ko pa ba ang bigat ng mga bagay na ito? Oo. Dapat kayanin. Ang kapal naman ng mukha ko kung tuluyan kong isusuko ang mga bagay na to. Bakit makapal? Kasi, yung iba nga mas mabigat pa dito yung dinadala pero pilit nilang kinakaya. Eh ako? Magaan lang ang mga bagay na ito, kaya wala akong karapatang sumuko diba?

Masyado kong pinapahirapan ang sarili ko. Nakakaawa naman ako. Ayoko nang mag isip pa ng mga bagay. Sayang lang ang neurons ko, pang calculus at physics din ang mga yun no.

Hinga lang, Mattheus. Hinga.
Lilipas din ang mga bagay na yan.
Pero kailan? Kailan?

What doesn’t kill you fucks you up slowly.